donderdag 5 juni 2014

link naar:
Trans-thesis van de gelijknamige thesis

link naar:
Infra-dun beeld en taal onderzoek/eindwerk

700W Thesis in 3/5 min.


Na dat je de thesis een poosje hebt weggelegd zodat je je aandacht op andere dingen kon vestigen pak je de thesis er maar weer eens bij en begint met lezen. Het eerste wat je opvalt; de verschillende stukken tekst behandelen een uitéénlopend gebied van taal, maar op de één of andere manier blijft er een bepaalde situatie steeds naar voren komen in deze verschillende stukken tekst. Een situatie vergelijkbaar als een déjà vu. Zo van: Waar heb ik deze situatie eerder ervaren? Een herkenning, een soort herhaling. In dit geval lijkt het niet zozeer om een precieze herhaling te gaan. De nadruk blijkt meer te liggen op het verschil bij deze herhaling. Het is juist het verschil dat zich als een essentieel belang op de voorgrond positioneert. Het verschil dat er voor zorgt dat niet alles naar een magnetron maaltijd smaakt, zouden ze zeggen. De meeste mensen die je kent houden niet van magnetron maaltijden. Omdat alles zo naar het zelfde zou smaken. Je hebt dan wel eens de neiging om je daar tegen te verzetten. Jij bent opgegroeid met magnetron maaltijden. Geef toe, je moet ook wel echt een doorgewinterde magnetron-maaltijd eter zijn om te begrijpen dat niet alles naar het zelfde smaakt. Je moet het bijhouden en herhaaldelijke oefenen om aardappelen en sperziebonen van elkaar te kunnen onderscheiden. Daar ben je dan ook een fijnproever voor. Eigenlijk best vergelijkbaar met haute cuisine, dat is natuurlijk ook voor fijnproevers, maar dan op een ander niveau. En daar zit nou juist voor jou het plezier. Het plezier dat je op verschillende niveaus dit allemaal kunt waarnemen en er van kunt blijven genieten.

donderdag 8 mei 2014

Spookwoorden



Neem de tijd... Luister naar circa 15 minuten opname.
Deze opname bestaat feitelijk uit een stukje tekst van 33 woorden. 
2X ~bijna~ synchroon aan elkaar uitgesproken.
Een versplintering aan woorden, dit reageert met elkaar en zo ontstaan er spookwoorden die we klaarblijkelijk zelf hallucineren.

Terrain vague

Er was eens.. een verzonnen dorp dat opeens werkelijk bestond - en toen vreemd genoeg zichzelf weer ongedaan maakte tot een verzinsel. Dit verhaal gaat over het bestaan van het plaatsje Algoe in de Staat New York. Zie kaart:
In de jaren 30 was er helemaal geen dorp tussen Rockland en Beaver Kill - alleen maar een zandweg. Het was geen belangrijke plek en ook geen plek waar een of andere bezienswaardigheid te zien was. Dit maakte het een perfecte lokatie voor een cartografische valstrik. Beveiliging auteurs rechten. De kaarten die bedrijven uitbrachten werden vaak gekopieerd door andere. Als bedrijf huur je een tekenaar in. Je checkt de spelling, werkt aan kleuren, zorgt er voor dat alle steden en dorpen op hun juiste plaats staan, enzovoort. Daar stop je dan veel tijd en geld in. En dan zie je bijvoorbeeld bij het tankstation of bij de plaatselijke VVV een kopietje van jou kaart liggen met hun eigen naam erop. Dat is balen als bedrijf. Vuile Boefjes dat jullie zijn! Je dreigt naar de rechter te stappen. Die boefjes zeggen, bewijs het maar? Het is een kaart. Een kaart van de werkelijke wereld. Dus logies dat alle kaarten er identiek uitzien. Wij geven gewoon het zelfde weer als iedereen. Mmmm.. je denkt, daar hebben ze een punt, ik kan hier niet zoveel tegenin brengen. Tenzij je natuurlijk een kleine verandering in je kaart kunt aanbrengen. Dus dat is wat Otto G. Lindberg en zijn assistent Ernest Alpers deden in de dertiger jaren. Ze maakte een wegenkaart van de Staat New York, en daar ergens in the middle of nowhere op die zandweg kwam een plaatsje genaamd Agloe. Een aantal jaren later heeft een beroemde kaartenmaker, Rand McNally zijn eigen kaart van de Staat New York gemaakt. En je raad het al. Daar staat het zelfde verzonnen plaatsje Algoe op. Hebbes riep Lindberg. “Nee” zei Rand McNally’s advocaat. Ze hadden namelijk een verassende verdediging. Rand McNally vertelde aan de rechter, dat zijn ontwerper op de officiële kaart van de provincie had gezien dat precies op deze coordinaten waar Agloe zich zou bevinden dat daar nu een gebouw stond genaamd “Agloe General Store”. Er is dus een Agloe, waar anders heeft de eigenaar zijn naam vandaan? De eigenaren van de winkel hadden Agloe zien staan op de kaart verspreid door een Esso tankstation. En Esso heeft op zijn beurt zijn kaarten officieel gekocht van Lindberg en Alpers. Dus deze eigenaren hebben hun winkel naar deze plek vernoemt. Ai.. wat nu? Rand McNally kreeg zijn gelijk. Een verzonnen naam voor een verzonnen plaatsje creëerde per ongeluk een plaatsje wat werkelijk zou bestaan. Totdat de winkel zijn deuren sloot, nu is het er niet meer. Of toch nog wel? Agloe is wel te vinden op Google-maps. Tot op de dag van vandaag blijven er meningen verdeelt over Agloe. Is Agloe nou wel of is het geen plaatsje? Hoe kunnen we deze situatie classificeren? Dit maakt het een klassieke discussie met voor- en tegenstanders. Nu ben ik van mening dat we hier spreken over een taal conflict. Een paradigma (tegenstelling). Het gaat hier om betekenis geven. Maar een betekenis berust op een conflict. De keuze van een bepaalde term tegenover een andere term. Door één betekenis te kiezen; Ja, Agloe bestaat, daarmee sluit je als het ware de ander uit. Dat is dan tegelijkertijd het offer wat je hiermee zal brengen. Dat maakt taal zo dwangmatig. Het dwingt je tot een toezegging. Als ze het mij vragen zal ik moeten antwoorden: Ik weet het niet, ik weiger om te oordelen. Ik wil geen scheiding, verschil of oordeel tussen beide geven. Ik bevind me liever in een schemergebied.

texting

Schrijven en spraak zijn twee totaal verschillende dingen. De herkomst van het schrift komt voort uit spraak. Maar het schrift is niet meer een kunstmatige vorm van spraak. Dat wil zeggen, we schrijven niet het zelfde als dat we spreken.  Bij spraak zijn de zinnen meestal opgebouwd uit klein pakketjes van een beperkt aantal woorden. Spraak is veel losser dan schrijven en heeft meer iets weg van een telegram. Het realtime element maakt het dan ook veel minder reflecterend. Schrijven heeft zo zijn voordelen. Schrijven is een proces waarbij je makkelijker wel overwogen beslissingen kunt maken. Dat komt omdat je terug kan kijken en analyseren. Je kunt met schrijven het gene dat met “spraak” onwaarschijnlijker zou zijn. Althans, het zou niet uitgesloten zijn want tussen beide -spraak en schrift- bestaan natuurlijk ook versmeltingen. Zo kun je als voorbeeld stellen dat als iemand een formele gesproken voordracht houd, dat dat meer neigt naar schrift dan naar spraak. Andersom, van het schrift naar het spraak, was in het verleden vrij lastig. Dit kwam voornamelijk door de technologische aspecten. Het was dan wel mogelijk om de snelheid bij te benen van spraak door het schrijven met typemachine/ elektrische-typemachine en later het keyboard van de computer. Maar pas bij het “het mobieltje” werd het schrijven zoals we spreken volledig toegepast. Sms’en (short message service) bestaat net zoals spreken, uit korte informele zinnen zonder al te veel regels. Dit is wat het formele “schrift” wel met zich mee brengt. Misschien kunnen we stellen dat sms’en zoveel lijkt op de techniek van spreken,  dat het sms’en  een tijdperk van het schrift overslaat en we technologisch gezien met onze duimen en vingers spreken. Toch valt het mij op, al is de technologie al lang al zo ver, dat we werkelijk realtime zouden kunnen sms’en, dat dat niet het geval is. We sms’en namelijk bijna in realtime. Dat wil zeggen, als je een sms bericht verstuurt dat de ontvanger je bericht pas ziet na het moment dat als jij op verzenden toetst. Waarom kiezen we voor deze techniek? Realtime zou betekenen dat je van de verzender kunt zien wat die gene schrijft, de aarzelingen en toewijding, met andere woorden een bepaalde vorm van handschrift. Door in “bijna” realtime te sms’en blijft de sms-technologie zich vast houden aan de technologie van het schrift. Wat hier uit blijkt, is wat onze voorgaande technologie met ons doet. Hoe de technologie van “het schrift” ons beïnvloed en tegelijkertijd inzichtelijk maakt dat wij (als zender zijde) graag zelf de touwtjes in handen blijven houden. Iets mag pas gelezen worden na een overwogen beslissing van de zender. Een vooraf edit (bewerking). Deze bewerking is onze controle binnen de chaos van communicatie.

texting